Een veilige omgeving waar je jezelf kunt zijn
Die vond Mark bij de sportgroep Passend Sporten.
Een jaar geleden was Mark (25) “eigenlijk nog op zoek naar zichzelf”. Eenzaamheid en een hardnekkige burn-out hielpen daar niet bij. Hij sloot aan bij de wekelijkse sportgroep Passend Sporten van Lariks. Dat bleek precies wat hij nodig had, mede dankzij het fijne contact met de andere groepsleden. Samen met welzijnscoach en beweegconsulent Mirjam Hagenaar vertelt Mark in dit interview over zijn ervaringen.
Mark werkt als technicus bij een evenementenorganisatie. Tijdens feesten met bekende artiesten, dj’s of congressen verzorgt hij de technische ondersteuning. De baan sluit goed aan bij zijn opleiding tot geluidstechnicus en muziekproducent. En bij zijn hobby’s: Mark is zanger, componeert muziek en sport graag. Hij volleybalde bijna tien jaar en fitnest nu ongeveer vijf jaar.
Van biologie naar muziek en techniek
Je bent opgeleid als toegepast bioloog en docent biologie. Na twee jaar voor de klas maakte je een hele andere stap. Wat is eigenlijk de overeenkomst tussen toegepaste biologie en wat je nu doet?
‘Eerlijk gezegd helemaal niks! Ik ging toegepaste biologie studeren omdat ik biologie op de havo het leukste schoolvak vond. Het was ook een veilige keuze. Ik heb nu twee bachelors om op terug te vallen en kan kiezen voor meer risico en mijn grootste passie: muziek maken en zingen. Ik maak mensen graag blij. Tijdens de evenementen op mijn werk krijgen we vaak complimenten van onze klanten. Over hoe we meedenken en oplossingen zoeken. Als zij blij zijn, dan zijn wij dat ook. Daarnaast hoop ik op een dag natuurlijk mensen blij te maken met mijn eigen muziek. Ik zing vooral pop, jazz en vind musicalnummers heel mooi. En ik componeer graag filmmuziek. Lesgeven vond ik ook leuk, maar het gaf me nooit helemaal de voldoening waar ik naar op zoek was.’
Zing je in een band?
‘Nee, tot nu toe doe ik alles zelf in een digitaal programma, ik gebruik samples van professioneel opgenomen instrumenten die ik met mijn MIDI-keyboard kan bespelen. Maar het zou te gek zijn om ooit in een band te spelen. Nu heb ik die mogelijkheid nog niet gevonden.’
De kennismaking met Lariks
Mirjam en jij kennen elkaar nu een jaar. Hoe kwamen jullie met elkaar in contact?
‘Ik sprak ongeveer een jaar met een POH over psychologische klachten en over de ziekte van Crohn. Na de diagnose duurde het negen maanden voordat die ziekte onder controle was, omdat ik telkens nieuwe medicatie moest proberen. Dat was behoorlijk stressvol; het kostte me mentaal en fysiek veel energie. Nu gaat het gelukkig goed. Tijdens de laatste gesprekken met de POH vroegen we ons af waar ik bij gebaat zou zijn. Zij verwees me naar Mirjam, naar Lariks. Onze eerste afspraak was een wandelafspraak. We bespraken wat er mogelijk was en de sportgroep kwam al snel naar voren als beste optie.’
Mirjam: ‘Je bent jonger dan de rest, maar ik dacht dat je zou matchen met de groep. Je begint de sportgroep met een proefles en daarna beslis je of je mee wilt doen. Gelukkig wilde Mark dat.’
Hoe ziet zo’n sportgroep eruit?
Mark: ‘Het doet een beetje denken aan gymles vroeger en ik word daar heel blij van.’ Mirjam: ‘Deze sportgroep is voor volwassenen die moeilijk aansluiting vinden bij regulier sporten, bijvoorbeeld door fysieke belastbaarheid of mentale kwetsbaarheid zoals neurodiversiteit. Dat is ook precies wat hen verbindt. Ik wil een veilige omgeving creëren waar je jezelf kunt en mag zijn. Ook als je een slechte dag hebt. Humor is daarbij belangrijk; dat werkt ontspannend.’ Mark: ‘We komen één keer per week samen in een gymzaal en doen van alles en nog wat: volleybal, badminton, korfbal, maar ook spellen die Mirjam verzint. Alles samen en op een rustig niveau. Topsport is niet het doel; bewegen wel.’ Mirjam: ‘Het gaat best fanatiek, maar altijd aangepast aan de mogelijkheden van iedereen.’
Waarom is het zo belangrijk voor jou?
‘In de eerste plaats vanwege het sociale element. Ik sportte eerst alleen in de sportschool en dat helpt natuurlijk niet tegen eenzaamheid. De mensen in de sportgroep letten bovendien een beetje op elkaar. Ze zijn heel lief met elkaar. Dat merkte ik een paar weken geleden. We waren uiteten in een pannenkoekenrestaurant, dat soort dingen doen we ook. Het viel iemand op dat ik een terugval had van mijn burn-out. Ik kon mijn hart luchten, vertelde dat de eenzaamheidsklachten weer toenamen en we besloten meteen om met een paar mensen, los van de sportgroep, af en toe te wandelen. Dat vond ik zo lief.’ Mirjam: ‘Het mooie is dat er meteen actie werd ondernomen. Met een eigen appgroep voor het wandelgroepje.’
Dat is fijn, dat dat dan ook meteen lukt met elkaar
‘Ja, ik voelde dat er animo voor was en dacht: dan moeten we meteen doorzetten. Het gaat heel goed. We appen ook tussendoor: ga je mee wandelen? Gewoon spontaan een uurtje.’ Mirjam: ‘Iedereen voelt zich gezien in de groep en ziet de ander. Dat is hoe de mensen in elkaar zitten. Mark, je groepsgenoten voelen zich met jou verbonden omdat je bent wie je bent. In het begin was je stil, nu vertel je steeds meer en herkennen de anderen wat er speelt. Je bent een trouwe deelnemer en wilt bewegen. Dan denk ik: hoe mooi is dat! Ik zie dat Mark zich lekkerder voelt in zijn vel. Hij is minder eenzaam, zijn sociale netwerk is groter.’
Blij met wat de sportgroep heeft gebracht
Hoe gaat het nu met je?
‘Ik heb een terugval van de burn-out. Dan is alles moeilijker. Ik ben altijd moe en het voelt vaak of ik watten in mijn hoofd heb. Daarnaast ben ik gevoeliger voor prikkels en heb ik dus veel rust nodig. Mijn burn-out komt vooral door emotionele stress. Het is belangrijk om te inventariseren waar ik energie van krijg en welke activiteiten me energie kosten. Ik weet dat ik helemaal opleef na een zangles of wanneer ik een nummer mix voor mijn opleiding. Ik vind emotionele steun bij onder andere de sportgroep. Ik krijg ook energie van het verbinden met mensen. Daar probeer ik dus ook meer tijd aan te besteden. Ik ben heel blij met wat de sportgroep me heeft gebracht. Dat de eenzaamheid daarmee minder is geworden. Het gaat, ik doe mijn best.’
Mirjam reageert daar direct op: ‘Ik vind het geweldig wat je hebt bereikt, ook al vind je nu zelf dat het wat minder gaat. Je bent binnen een jaar vrijwilligerswerk gaan doen, met een opleiding begonnen en hebt zelfs werk gevonden! Ik vind dat echt fantastisch in zo’n korte tijd. Je hebt enorme stappen gezet!’
Dat klinkt inderdaad indrukwekkend. Hoe ging dat, met de baan?
‘Het ging heel snel, ik werd van LinkedIn afgeplukt. Het bedrijf benaderde me ongeveer een maand nadat ik mijn functie in mijn profiel had aangepast. Ik zit er goed op mijn plek. De dingen die ik tijdens mijn opleiding leer, kan ik meteen toepassen.’
De tips van Mark
Wat is jouw tip aan andere jonge mensen?
‘Zoek hulp. Er is altijd meer mogelijk dan je denkt. De huisarts kan meedenken en je doorverwijzen naar de juiste persoon. Ik kende Lariks wel, maar niet de sportgroep en andere vormen van ondersteuning.’
Mirjam: ‘Welzijn op Recept is nog niet zo bekend. Daarom is dit gesprek zo waardevol: om mensen aan te moedigen naar de huisarts of praktijkondersteuner te gaan als er iets speelt.’
Alles wat je verteld hebt gebeurde binnen een jaar. Wat denk je dat er het komende jaar gaat gebeuren?
‘Volgend jaar ben ik bijna klaar met mijn opleiding. Ik heb dan het diploma voor geluidstechniek, maar ik verdiep me verder in de muziekindustrie. Misschien kan ik zelfs mijn eerste nummers uitbrengen, dat zou heel mooi zijn. Ik hoop natuurlijk ook dat ik dan die burn-out gefikst heb, en de eenzaamheid. Ik ben goede stappen aan het zetten.’
Zullen we elkaar dan volgend jaar weer over spreken?
‘Ja, laten we dat doen.’
Na het gesprek keek Mark op zijn telefoon. Er stond een afspraak voor een wandeling.
Dit interview is onderdeel van een reeks gesprekken over samenwerkingen in regio Eemland.
Interview: Babette Langbroek